Webcontent-Anzeige Webcontent-Anzeige

Rezerwat Galwica

07.05.2025 | Anna Katarzyna Boruszewska-Cudak

Rezerwat przyrody „Galwica" utworzony został na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego 1958 r. (Monitor Polski Nr 14 poz. 89).

Ochronę na tym terenie sprawuje Nadleśniczy Nadleśnictwa Szczytno. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Wojewódzki Konserwator Przyrody w Olsztynie. 
Rezerwat Galwica jest jednym z najlepiej zachowanych rezerwatów torfowiskowych w województwie warmińsko–mazurskim. Świadczy o tym bardzo wysoki poziom bioróżnorodności roślinnej i zwierzęcej oraz występowanie wielu rzadkich stenotopowych1 gatunków . Przedmiotem ochrony w rezerwacie są śródleśne torfowiska przejściowe; pierwotna roślinność torfowiskowa oraz miejsca lęgowe ptactwa wodnego i błotnego. Biorąc pod uwagę stan zachowania priorytetem ochrony są tu otwarte ekosystemy torfowiskowe.                                        
Ze względu na jego położenie, wielkość, stan zachowania i wysoki poziom bioróżnorodności  rezerwat „Galwica" jest ważnym elementem krajowego systemu ochrony przyrody. W systemie krajowej sieci ekologicznej ECONET-POLSKA (Liro 1995) rezerwat znajduje się w Obszarze Zachodniomazurskim (13M), który jest obszarem węzłowym o znaczeniu międzynarodowym. 
Największe znaczenie w rezerwacie „Galwica" mają obszary mokradłowe, których ochrona jest coraz większym problemem w skali kraju, ze względu na obniżanie się poziomu wód, które prowadzi do degradacji ekosystemów związanych z wodą.
Rezerwat „Galwica" jest otoczony ze wszystkich stron lasami, które stanowią część dużego kompleksu leśnego – Puszczy Napiwodzko – Ramuckiej. W okolicy brak jest nie tylko dużych aglomeracji, ale także większych miejscowości, co jest korzystne z punktu widzenia przyrody. Pozytywny wpływ ma także niedalekie położenie jeziora Sasek Mały, które stabilizuje warunki wodne rezerwatu. 
Do najcenniejszych gatunków roślin znajdujących się na tym terenie zaliczamy: Hammarbya paludosa, Erioporum gracile, Stellaria crassifolia, Carex chordorrhiza, Liparis loeselii, Dryopteris cristata, Paludella squarrosa, Sphagnum fuscum, Helodium blandowii.  Są to gatunki torfowiskowe, które mają duże wymagania wilgotnościowe.
Na terenie rezerwatu znajduje się wiele drzew dziuplastych, co sprzyja rozwojowi ornitofauny2.
 
Na podstawie Zarządzenia nr 70 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 14 grudnia 2012 r. na terenie rezerwatu zaczęto stosować ochroną czynną. Po dokonanej identyfikacji stwierdzono, że nadmierna sukcesja roślinności drzewiastej prowadzi do zaniku terenów otwartych, które należy zachować. Aby utrzymać i odtworzyć na torfowisku i jego obrzeżach tereny otwarte zaplanowano usuwanie nalotu: olszy, brzozy, sosny i wierzby, co pozwoli no utrzymanie korzystnych warunków rozwoju roślinności torfowiskowej. Pozyskana biomasa usuwana jest poza granice rezerwatu. Ponadto zaplanowano obrączkowanie olszy i brzozy, co przyczyni się do eliminacji zaobrączkowanych drzew oraz zwiększenia bazy żerowej dla dzięciołów. 
 
Teren ten otoczony jest ochroną ścisła i przebywając na nim powinniśmy się odpowiednio zachowywać. 
W rezerwacie zabronione jest: 
·Pozyskanie torfu i mchu
·Zbiór ziół leczniczych oraz innych części roślin
·Pasanie zwierząt gospodarskich i wykonywanie wszelkich innych czynności gospodarczych
·Polowanie, chwytanie, płoszenie i zabijanie dziwko żyjących zwierząt
·Wycinanie, niszczenie lub uszkadzanie drzew, krzewów i innych roślin
·Zanieczyszczanie rezerwatu lub wzniecanie ognia
·Umieszczanie tablic, napisów i innych znaków z wyjątkiem tablic i znaków związanych z ochrona terenu
·Wznoszenie budowli oraz zakładanie lub budowa urządzeń melioracyjnych, komunikacyjnych i innych urządzeń technicznych
· Przebywanie na terenie rezerwatu poza miejscami specjalnie w tym celu wyznaczonymi przez konserwatora przyrody
 
Opracowano na podstawie Planu ochrony rezerwatu przyrody „Galwica"
na okres 01.01.2002 r. – 31.12.2021 r. oraz Programu Ochrony
Przyrody sporządzonego na okres od 01.01.2015 r. - 31.12.2024 r.

 

 
 
Przydatne słowa:
1Stenotopowy (gatunek, takson) – wysoce wyspecjalizowany, o wąskiej tolerancji ekologicznej, występujący w ściśle określonym (specyficznym) → siedlisku, w warunkach wąskiej zmienności → czynników środowiskowych, zwłaszcza temperatury i wilgotności.
2Awifauna (ornitofauna) - ogół gatunków ptaków zamieszkujących określony obszar geograficzny, rodzaj środowiska (biotop) lub żyjących w określonym okresie geologicznym

 

resources-to-get

Webcontent-Anzeige Webcontent-Anzeige

Rezerwat Uroczysko Korea

23.02.2026 | Anna Katarzyna Boruszewska-Cudak

Rezerwat Uroczysko Korea

Ponad 50 ha powierzchni ma powołany 4 grudnia 2024 roku nowy rezerwat na terenie Nadleśnictwa Szczytno.

Nazwany został „Uroczyskiem Korea” ze względu na swój niedostępny, dziki charakter. 

Rezerwat powstał w ramach akcji pod hasłem „100 rezerwatów na 100-lecie Lasów Państwowych”, w której leśnicy zgłaszali ustanowienie 100 nowych rezerwatów by uczcić okrągły jubileusz funkcjonowania PGL-Lasy Państwowe.

Propozycję zasięgu nowego rezerwatu przedstawił KLUB PRZYRODNIKÓW. Obecnie trwa opracowanie szczegółowego przebiegu granic rezerwatu oraz zadań ochronnych dla rezerwatu na najbliższe lata. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Olsztynie.

Akt powołania rezerwatu: ZARZĄDZENIE REGIONALNEGO DYREKTORA OCHRONY ŚRODOWISKA W OLSZTYNIE z dnia 4 grudnia 2024 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Uroczysko Korea”.

Rezerwat utworzono w celu zachowania torfowiska alkalicznego. Torfowiska alkaliczne należą do jednych z najcenniejszych i najbardziej interesujących pod względem ekologicznym obszarów morałowych w Polsce. Dobrze zachowane fragmenty tych ekosystemów są miejscem życia nadzwyczaj dużej liczby zagrożonych i chronionych gatunków flory.

Cechą tych miejsc jest trwałe, stabilne zasilanie ruchliwymi wodami podziemnymi. Rzadziej większy udział w zasilaniu mają wody stagnujące w jeziorach i zagłębieniach terenu. Torfowiska zasilane wodami podziemnymi, zwane także torfowiskami soligenicznymi, wykształcają się w miejscach wypływu wód podziemnych. Najbardziej znane torfowiska alkaliczne w Polsce to mechowiska w dolinie Biebrzy i Rospudy. (Klub Przyrodników)

Nowy rezerwat jest zlokalizowany w okolicach jeziora Sasek Mały na terenie leśnictwa Witówko, w obrębie czterech oddziałów leśnych: 195, 196, 223 i 224. Wraz z otuliną „Uroczysko Korea” zajmuje obszar 68,69 ha. Administracyjnie rezerwat położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Jedwabno.

 

 

resources-to-get

Webcontent-Anzeige Webcontent-Anzeige

Rezerwat Łaźnica

23.02.2026 | Anna Katarzyna Boruszewska-Cudak

Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie w sprawie powołania nowego rezerwatu przyrody „Łaźnica” ukazało się we wtorek 30 grudnia 2025 roku w dzienniku urzędowym województwa warmińsko-mazurskiego. Nowy rezerwat położony jest na terenie Nadleśnictwa Szczytno (leśnictwa Galwica i Witówko), w gminie Jedwabno. Ma powierzchnię 198 ha. Na obszarze, z którym graniczy, wyznaczono tzw. otulinę o powierzchni 46,9 ha. Celem ochrony nowopowstałego rezerwatu jest zachowanie kompleksu siedlisk bagiennych związanych z jeziorami Łaźnica i Koziołek, w szczególności torfowisk alkalicznych.

Plan powołania rezerwatu w tym miejscu ma swoją dłuższą historię. Leśnicy nosili się z tym zamiarem już od wielu lat. Tereny te były wielokrotnie monitorowane ze względu na cenne walory przyrodnicze. Podmokły charakter gruntów, na których zlokalizowana jest Łaźnica powodował również, że wyłączono je praktycznie z działań gospodarczych.

Na terenie rezerwatu zinwentaryzowano takie perełki przyrodnicze jak: kruszczyk błotny, lipiennik Loesela czy gwiazdnica grubolistna oraz sierpowiec błyszczący i narecznica grzebieniasta. To zlepek cennych siedlisk naturowych, odnajdziemy tu m.in. zbiorowiska takie jak: eutroficzne zbiorniki wodne, naturalne, dystroficzne zbiorniki wodne, torfowiska przejściowe i trzęsawiska, torfowiska alkaliczne, bory i lasy bagienne, lasy łęgowe.

Na terenie "Łaźnicy" bytują cenne gatunki zwierząt. Możemy tu spotkać łosie, bobry, wydry, żurawie, bieliki, orliki krzykliwe.